Waarom zij ?

Je moet opener zijn in de therapiegroep waar je inzit ! En ja dat klopt misschien inderdaad ook wel maar als ik dan wat opener begin te worden dan begin ik naderhand te denken bij mezelf waarom vertel ik het eigenlijk ..
Een paar weken geleden was het zo dat ik het op een gegeven moment helemaal gehad had met dat hele gebeuren. Maar vooral met het groepsgebeuren was ik helemaal klaar .
Ik heb toen in mijn gesprek aangegeven dat ik niet meer zou gaan, wat er ook zou gebeuren .
De carnavalsvakantie zat er toen gelukkig tussen zodat ik het even allemaal kon laten bekoelen en dat heb ik ook gedaan .
Me er gewoon even niet mee bezig gehouden en het even op zijn beloop gelaten.
Na de vakantie had ik een gesprek met de psychologe en heeft ze me net dat kleine zetje weten te geven wat ik op dat moment nodig had om weer terug de therapiegroep in te gaan .
De donderdagochtend die daarop volgde was ik weer aanwezig met enigszins de spanning die goed hoog zat op dat moment .
Sinds een paar weken ben ik nu weer terug en ga ik iedere donderdagmorgen weer netjes naar mijn therapie toe en volg ik nog altijd netjes de 1 op 1 gesprekken.
En nu ? Sinds vorige week sla ik niet meer dicht maar durf ik mezelf te laten zien en laat ik mezelf horen omdat ook ik gehoord mag worden ..
Vanmorgen vertelde ik ineens het verhaal over mijn moeder en merkte wel hoe langer het duurde hoe verkrampter ik ging zitten (een leerpuntje)
Het blijft gewoon een pijnlijk punt misschien ook wel omdat mijn vader haar heeft weggegooid !
Ik hoor jullie denken ; weggegooid ?  Ja toen mijn moeder overleden was en wij verhuisden uit het huis waar mijn moeder was overleden heeft mijn vader eigenlijk het hele verleden de container in gedumpt .
Alle knutselwerkjes, rapporten , foto’s die ik vroeger heb gemaakt en meegemaakt heeft hij in èèn klap  de vuilcontainer ingegooid  .
Maar hij heeft niet alleen mijn hele verleden de container ingegooid maar ook mijn moeder ; Haar trouwjurk , de gitaar die ze van haar vader had gekregen, en zelfs de foto’s waar ze opstond als klein meisje. Alsof ze nooit heeft bestaan.

Hoe kan ik haar dood verwerken als het soms net voelt alsof ze er nooit is geweest? Hoe kan ik iets een plekje gaan geven wat er nooit is geweest .
Is ze er wel ooit geweest ? Zit het in mijn hoofd? Leeft ze eigenlijk nog en wil ze me gewoon niet meer zien, net als de rest van mijn familie?
Tuurlijk is dit niet het geval, want ik heb haar zelf gezien toen ze overleden was .

Was ze er nog maar, kon ik maar even vragen waarom het leven zo moeilijk
moet zijn en soms totaal niet te begrijpen. Zij was de enige die me voor 100% begreep.

WAAROM ?

One Comment

  1. jef

    Twee weken geleden schreef je deze tekst. Hopelijk blijf je naar de therapiegroep gaan. Hopelijk vind je hulpmiddelen en hulpmensen die je doorheen dit leed kunnen loodsen. Je hebt op die manier een stukje doodgaan meegemaakt… Dat volledig achter je laten is haast onmogelijk. Is vergeven en vergeten hier nog wel van toepassing? Vergeten nooit waarschijnlijk. En vergeven evenmin… Wie en wat kan je pijn verzachten? Een schouder om op uit te huilen, is te simpel uitgedrukt. Ik wens dat je iemand vindt die je waarachtig in je waarde kan herstellen, om je eigenwaarde terug te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.