Ik kan het wel alleen, maar dat hoeft niet

Het is inmiddels al twee jaar geleden dat ik de deur van de specialistische GGZ instelling dichttrok. Mijn behandelaar haalde het bloed onder mijn nagels vandaan -en ik waarschijnlijk ook bij haar- en na eindeloos sjorren door psychologen, psychiaters, verpleegkundigen en een hele rits aan therapeuten besloot ik dat de oerkracht die mijn psycholoog bij me te weeg bracht, voldoende was. Ik zou haar eens even laten zien dat ze geen gelijk had! Ik. Heb. Geen. Ontwijkende. Persoonlijkheid!

En zo geschiedde. Op een donderdag belde ik mijn psycholoog met de vraag of ik vandaag nog langs kon komen. Een half uur later had ze wel tijd. Mijn moeder en ik sprongen in de auto. De psycholoog stond me al op te wachten en met een kwartier stond ik weer buiten. Ik voelde me bevrijd. Het blok dat mijn psycholoog onbewust aan mijn enkel had vastgeknoopt was weg. Ik ging het zelf doen en ik had er vertrouwen in.

De afgelopen twee jaar gingen met ups en downs. Ik heb nog een aantal laagdrempelige hulpverleners gehad waar ik me wel heel veilig bij voelde, maar deed alles grotendeels op eigen kracht. Ik geloof heilig in de kracht van gedachten. Ik heb mezelf depressies en angstig gedacht, dus als ik precies het tegenovergestelde zou doen, zou ik weer gezond worden. Dit werkt ongetwijfeld niet voor iedereen, maar wel voor mij. Mijn behandelaar zocht in mijn gedrag continu de bevestiging dat de door haar gediagnosticeerde stoornissen nog aanwezig waren. Ik besloot het 180 graden anders te doen: Als ik iets eng vind, doe ik het juist wel!

Mijn nieuwe mantra heeft me mijn leven terug gegeven. Ik heb geen angststoornis meer en ben zelden somber. Maar toch ben ik sinds een paar maanden weer onder behandeling van een psycholoog. Door mijn nieuwe mantra vergat ik naar mijn lichaam te luisteren. Mijn leven was anders, maar ik luisterde nog net zo slecht naar mijn lichaam als tijdens die verschrikkelijke behandeling. En dat is in combinatie met chronische vermoeidheid niet altijd even handig.

Ik ben dus in de eerste plaats in behandeling voor mijn chronische vermoeidheid, maar ontdek nu dat heel veel dingen samen gaan. Zo word ik altijd angstig als ik moe ben. Als dat lang duurt word ik somber. Dan besluit ik dat ik drie dagen op de bank ga liggen en dan gaat het weer. Ik ben blij dat het weer gaat en honderd leuke dingen op me. En dan word ik weer moe. Die cirkel leer ik nu te doorbreken en zo ontdek ik dat die angststoornis en depressie toch nog ergens ver in mijn lichaam zijn blijven borrelen. Elke keer als ik een nieuwe huiswerkopdracht krijg, ben ik bang dat ik het verkeerd doe. Dat het mislukt. Dat ik misluk.

Het verschil met toen is alleen dat ik nu wel een fijne behandelaar heb. Die me tijd geeft en toegankelijk is. Die me begrijpt en er voor me is. Ik kan het allemaal wel alleen, maar het hoeft niet. Een beetje hulp van buitenaf is soms toch best wel handig.

One Comment

  1. Wat een goede blog Pien en zo stoer hoe je het aanpakt!!!!! Ik heb ook heel lang heel erg veel last gehad van vermoeidheid, wat sommigen ook bestempelden als CVS. Was daardoor ook permanent bang om moe/ nog vermoeider te worden, waardoor ik maar dingen uit voorzorg niet deed en juist… nog vermoeider werd. Het is een zoektocht en ik vind het zó tof dat je bij jezelf te rade blijft gaan of de behandelingen bij je passen. 🙂
    Rivka onlangs geplaatst…Kerst, we moeten pratenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.