Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet

Er zijn wat blogloze weken voorbij gegaan. Ik heb niet gelezen of geschreven. Aan de ene kant een goed teken, want ik ga schrijven als ik me kut voel. Aan de andere kant voelde ik me wel kut, alleen was dat lichamelijk en niet zozeer in het koppie. Maar voor de buitenwereld komt het op hetzelfde neer: je ziet niets aan mij. Ik heb geen arm of been in het gips. Ik loop niet mank of met krukken. Ik heb geen grote pleister op m’n voorhoofd. Nee hoor, niets te zien. Dus: niets aan de hand. Toch?

Iedereen hier weet hoe lastig het is dat onze strijd niet te zien is. Natuurlijk wil je geen t-shirt aan met je diagnose(s), maar dat je omgeving niet snapt waarom je iets de ene dag wel kan en de andere niet; dát is shit. Dat is het moeilijke van o.a. depressie. En vergelijkbaar is de strijd met chronische pijn. Een lichaam dat zichzelf ziek maakt. De ene dag werk ik me een slag in de rondte en heb ik ‘s avonds nog de energie om uit eten te gaan of een drankje te doen. De volgende dag kan het niet eens opbrengen om onder de douche stappen, omdat m’n lijf zo’n pijn doet.

Ik ben voorzichtig aan begonnen met iets eerlijker zijn als mensen vragen hoe het met mij gaat, want “ja hoor, prima” doet vermoeden dat ik geen pijn heb. Maar ik heb het wel. En ik ben het zat dat ik het moet verbergen, omdat ik het gevoel heb dat ik dan klaag en dat mensen de waarheid toch niet willen horen. Maar fuck it. Nee, het gaat niet goed. M’n lijf doet zeer. Ik heb meerdere dagen per week verschrikkelijke hoofdpijn. Ik kan m’n benen niet meer normaal scheren onder de douche, omdat m’n heupen branden zodra ik m’n been hoog probeer te houden. M’n nekspieren zitten muurvast. M’n darmen zijn enorm van slag door de hormooninjecties. De endometriose lijkt soms gaten te branden in m’n buik. Ik ben lichamelijk uitgeput, omdat er zoveel in m’n lijf aan de hand is, dat iedere dag voelt als een marathon.

Maar ik wil het ook niet allemaal uit hoeven leggen iedere keer. Het is zoveel makkelijker om te zeggen “ja, prima, alles ok”. Een arm in het gips is zo lekker duidelijk: kijk, daar is iets kapot en dat doet pijn. Was alles maar zo duidelijk en onomstreden.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.