Blogs in 2019

Heb jij je masker op?

“Hey, heb jij masker op? Oh nee, het is je …..kop.” Dit is de titel van een liedje wat ze zongen in ‘Oh oh Cherso’ (voor degenen die niet weten wat dat is: misschien maar beter ook 😉). Nu heb ik dat liedje dus in m’n hoofd, jij ook? Misschien maar goed ook. Want is het waar? Heb jij je masker nog op? Durf jij te laten zien wie je bent, of speel je bewust elke keer een […]

Verder lezen

Kintsukuroi – Littekens van goud

Ik voel me op mijn plek. Ik voel me een buitenstaander. Ik voel me sterk. Ik voel me kwetsbaar. Ik voel me geaccepteerd. Ik voel me een last. Ik voel mezelf groeien. Ik voel me onzeker. Ik voel… Veel te veel. Ik maakte een alomvattende dag op school mee waarin ik volledig in tweestrijd werd gebracht. Vanbinnen verscheurde ik mezelf terwijl dit aan mijn uiterlijk nergens te zien was. Ik deed goed mee met de […]

Verder lezen

Schijtluis – Marjolijn van Kooten

Schijtluis is vooral zinderend. Het verhaal van schrijfster en cabaretier Marjolijn van Kooten neemt je mee langs de heel diepe afgronden van haar angststoornis. Wie geen idee heeft wat zo’n angststoornis eigenlijk inhoudt en wat de impact is op het leven, zal niet anders kunnen concluderen dan dat het eigenlijk gewoon onmogelijk is, leven met een angststoornis. Als lezer denk je bij verschillende passages algauw: “Ik zou dat niet kunnen, leven met zulke angsten”. Het […]

Verder lezen

Wat helpt jou in de moeilijke maand december?

Als de woorden niet meer komen en de letters vast lijken te lopen, dan weet ik dat het de verkeerde kant opgaat. De moeilijkste weken van het jaar komen er weer aan en de sombere gevoelens zijn eveneens weer present. Het enige wat anders is dit jaar, is mijn voorbereiding. In tegenstelling tot alle voorgaande jaren, heb ik nu een plan voor kerst en ook al bijna voor oud en nieuw. Ik heb m’n hulptroepen […]

Verder lezen

Angst om niet te mogen bestaan

Ik wil het graag hebben over onzekerheid en angst in contact met andere mensen. Het begon bij mij al op de basisschool in groep acht. Als ik op de gang een leerkracht aankeek (zonder bijbedoeling), was ik bang dat die leerkracht vond dat ik haar te lang aankeek. Daar kon ik echt een tijdje door van slag zijn, ook omdat ik ervan overtuigd was dat ze boos op mij zou zijn. Daardoor probeerde ik mensen […]

Verder lezen

Blij fruit

Omdat de baas wil dat we gezond blijven, krijgen we sinds kort fruit op het werk. Veel fruit. Het komt in kistjes die suggereren dat het allemaal zo van het land naar ons kantoor is gebracht. Maar dat kan natuurlijk niet, want dan zou er modder aan zitten. Deze kistjes zijn brandschoon. Ze horen bij een concept. Er is een speciale houten standaard waar de kistjes in passen en er is een poster met: Fruit, […]

Verder lezen

Ik kon niets meer voelen

‘Gevoel, welk gevoel?’Als je geen gevoelens kunt waarnemen, hoe kun je dan je gevoel volgen? Regelmatig werd er verbaasd gereageerd wanneer ik vertelde niets te kunnen voelen. Ik hield me staande door me vast te houden aan ‘de Joyce van voor het trauma’. Ik was mezelf kwijt, al leek voor de buitenwereld alsof er niets anders was. Onbewust ging ik over al mijn grenzen heen. Wanneer ik volledig uitgeput en radeloos was, werd ik pas […]

Verder lezen

Mag ik als hulpverlener ook kwetsbaar zijn?

In 2007 begon ik met therapie vanwege een posttraumatische stressstoornis. In 2017 ben ik afgestudeerd als maatschappelijk werker. Voor mij was dit een overwinning omdat ik dacht dat ik op deze manier mensen kon gaan helpen. Ik ben begonnen als begeleider bij een grote GGZ-instelling. Pas toen begreep ik wat ze tijdens mijn opleiding bedoelden met ‘je kunt een ander niet verder helpen dan jij zelf bent’. Onzin, dacht ik toen ik studeerde. Inmiddels sluiten […]

Verder lezen

In welke fase zit ik vandaag?

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan mijn verleden en mijn toekomst. Als ik me, in psychologentaal, fase 2 of 3 voel, is het enige dat ik nog kan mezelf kapot maken. Zowel fysiek als in mijn hoofd. Ik denk aan de mensen die me in de steek hebben gelaten en de mensen die mij wat hebben aangedaan. Ik denk aan de mensen die mij een negatief gevoel hebben gegeven en aan […]

Verder lezen

Niet durven vragen of je naar de wc mag

Als ik naar therapie ga, moet ik altijd een eind in de trein. Het laatste stuk zit ik dan in een Sprinter en die zijn meestal zonder toilet. Normaal vind ik dat geen enkel probleem, mijn blaas is over het algemeen zonder kuren. Behalve als ik weet dat ik daarna drie kwartier bij de psychiater in de stoel zit. Die blaas wordt dan ineens een obsessie. Wat als ik bij haar ben en dán moet […]

Verder lezen

Achter het label

Daar zit ik dan, achter mijn laptop. Ik zucht een paar keer, er vallen tranen. Wetend dat de tranen weer zullen ophouden, schrijf ik verder.  Het is avond. Even sluit ik mijn ogen. Ik probeer mij iets voor te stellen. Dansend in een weiland, nee nog beter: op een strand. Lachen, vallen, maar ook weer opstaan. Dansen tot ik neerval en daar heel hard om lachen. Ik open mijn ogen. Het enige wat door mij […]

Verder lezen

Een ‘normale’ kop koffie

Mijn kaak trilt zachtjes en onvrijwillig. Ik hoop dat hij het niet ziet. Ik heb een zure smaak op mijn tong, die me doet denken aan kattenpis. Ik voel mijn benen niet meer. Ik heb het idee dat ik mezelf onder heb geplast, terwijl ik stijfjes naar hem glimlach: hier zitten we dan, zoveel jaren later weer voor het eerst, en we zijn ‘ineens’ allebei zo ‘burgerlijk’ geworden. Wie had dat gedacht? “Je was echt […]

Verder lezen

Ik voel me als een kameleon

Ik voel me als een kameleon. Aanpassen kan ik als geen ander. Gewenst gedrag, leuk zijn voor een ander, een zorgzame moeder zijn, er voor de kinderen zijn, voor iedereen zorgen behalve voor mezelf. Iedereen in mijn omgeving vindt me sterk en gezellig, zorgzaam en ga zo maar door. Niemand weet dat ik me van binnen verschrikkelijk voel en zeer angstig ben. Het toneelstuk iedere dag is killing. Voor mezelf zorgen vind ik erg lastig […]

Verder lezen

Mijn avontuur in Spanje

Ondertussen zit ik alweer ruim drie maanden in Spanje, waar ik vrijwilligerswerk doe bij een paardenopvang. Het is zwaar hier. Niet zozeer het verzorgen van de dieren, maar vooral de weg die ik met mezelf bewandel.  In augustus ben ik terug naar Spanje vertrokken, nadat ik daar in juli drie weken vrijwilligerswerk had gedaan. Dit beviel me prima, dus belden de eigenaresse van de stichting en ik met mijn ouders om te vertellen dat het […]

Verder lezen

Mag ik hier zitten?

Waarom het soms moeilijk is om je op je werk staande te houden als je autisme hebt? Nou, bijvoorbeeld als je bij binnenkomst ziet dat er iemand op je plek zit. De vaste plek die je met moeite hebt kunnen regelen, in de kantoortuin waar eigenlijk niemand een vaste plek meer heeft. ‘Mag ik hier zitten?’, vraag je. En je weet dat de persoon die op jouw plek zit je nu meteen intens haat. ‘Ik […]

Verder lezen

Terugdenken aan mijn opname

Een paar weken geleden mocht ik op uitnodiging van de Socialrun naar de première van de theatervoorstelling UP. Ik voelde me vereerd dat ik hiervoor uitgenodigd was. De boeken PAAZ en UP, van Myrthe van der Meer, had ik al eerder gelezen. Ze gaan beiden over hoe Emma haar opnames in een psychiatrisch ziekenhuis heeft ervaren. De voorstelling begon en ik hoorde de mij bekende woorden vertellen door actrice Yora Rienstra. Ik ging er nog […]

Verder lezen