meisje loopt eenzaam door bergen

Ik kan het wel alleen, maar dat hoeft niet

Het is inmiddels al twee jaar geleden dat ik de deur van de specialistische GGZ instelling dichttrok. Mijn behandelaar haalde het bloed onder mijn nagels vandaan -en ik waarschijnlijk ook bij haar- en na eindeloos sjorren door psychologen, psychiaters, verpleegkundigen

Terug naar de ggz

Terug naar de GGZ

De kogel is door de kerk: ik ga hulp zoeken. De afspraak bij mijn huisarts om te praten over een doorverwijzing is gemaakt. Zeggen dat ik daar weinig zin in heb, is een optimistische formulering. Ik knaag nog liever mijn

Mag ik…?

Mag ik…?

De fysiotherapeut geeft me een dekentje en een kruik. Alles in mij zegt dat dat niet mag, dat het verkeerd is, dat ik het niet mag ontvangen, dat hij nu moeite voor me moet doen. Hij verzekert me dat het

En dan de finale diagnose…

Overcompenseren

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Trigger Warning – Deze blog gaat in op euthanasie

Ik ben wie ik ben

En dan heb je je diagnose. Ik loop de deur uit. Kijk om me heen. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik vraag me af of ik er anders uit zie. Ik kijk ook of ik de wereld er

De weg naar huis

De weg naar huis

Buiten regent het. Eigenlijk regent het de hele dag al. Het weer ziet er troosteloos uit. ‘Goedemiddag, deze alsjeblieft’. Alweer iemand die een paraplu bij me koopt. Ik grap ‘Oh is het weer zo ver in ‘t land’. Van binnen

Ik mail je nog wel…

Ik mail je nog wel…

Ken je dat zinnetje “Ik kom er later nog op terug.” Of deze misschien “We zien het wel.” “Als ik tijd heb” is ook zo’n mooie uitspraak. Wat moet ik daarmee. Waar ben ik dan aan toe? Waarom maken we

Kale tak

Kale tak

Grijze wolken kleuren de lucht. De bomen steken hun kale takken omhoog. Ik voel mij een kale tak. Dor, doods, nutteloos, waardeloos. De grijze kleur van de wolken past bij de mist in mijn hoofd. De mist in mijn hoofd

“onder de hemel is men thuis”

“Onder de hemel is men thuis”

Vandaag sloeg mijn bonkende buurman weer toe. Hij schreeuwde, vond alles kut. Vorige keer was de magnetron het slachtoffer, wat het nu weer was kon ik even niet verstaan. Feit is dat het niet bijdraagt aan mijn woongenot. Ik ben

Je bent niet alleen

Je bent niet alleen

Ik zit als kind op de achterbank van een te volle auto: Ouders ruzie om de route, een verstikkende vakantie-lucht en ongecontroleerd lawaai worden afgewisseld met angstvallige stiltes wanneer mijn vader zijn arm naar achter zwaait. Ik draai nog eens

Meer dan mensenschuw

Meer dan mensenschuw

Als kind hield ik al niet zo van andere mensen. Terwijl mijn broer vriendjes maakte op de camping, zat ik liever alleen in de zandbak. Nog erger dan andere kinderen, vond ik volwassenen. Ze waren groot, intimiderend en begonnen te

Door de mand vallen

Door de mand vallen

‘Waarom heb je het verwijderd?’ Zodra je het schrijft is het waar. Zodra het op papier staat, kunnen anderen het lezen, weet je wel. Zullen ze zien wie je bent. Zullen ze er wat van zeggen. En op dat moment,

vrouw in de nacht wakker op bed

Iets anders proberen

Precies volgens de planning dient de volgende depressie zich aan. Winter en tijd om langzaam de diepte weer ingesleurd te worden. Goede dagen wisselen slechte dagen af, gedachten die ik niet wil hebben, doemen op in mijn hoofd. Maar ik

Mag ik een label?

Mag ik een label?

Ik denk dat als iets je aandacht trekt, dat veel over jezelf kan vertellen. Zoals bijvoorbeeld de categorieën die onder de stukken op deze website vermeld staan. Ik was nieuw hier, wilde er tussen passen en koos daarom voor mijn