“wees autonoom!”

“Wees autonoom!”

Ik ben een enorm krachtig persoon met een sterk karakter. Ik zie dit zelf nog niet altijd zo, maar het openbaart zich duidelijk. Ik heb een groot gevoel van autonomie nodig, anders loop ik spaak. Als ik die autonomie om

pexels photo 139383

Gesloten luikjes

Ik was vroeger een zeer open kind. Ik vertelde bijna alles wat er in mij omging, in een zeer hoog tempo, met minimaal gebruik van ademhaling. Eens in de zoveel tijd nam ik een enorme teug lucht, om daarna weer

Gebroken hart op schoolbord met de woorden game over

Dit is codependency

Wat ik niet meer zal vergeten is dat ik in Zuid-afrika ook tot een breekpunt was gekomen. Mijn codependency/liefde-verslaving stopte ook daar niet, zoals ik had gehoopt. De lieve lach werkte niet meer en hoewel ik altijd zo vrolijk leek

Giftige moeheid

Giftige moeheid

Ik ben zo boos. Zo boos dat ik niet eens weet of ik het in woorden kan uitdrukken. Het liefst zou ik willen schreeuwen of heel hard huilen. Ergens tegenaan slaan, iets kapot gooien. Maar ik weet niet goed hoe.

Te bang om (n)iets te doen

Te bang om (n)iets te doen

Gisteren brak ik. Ik begon te huilen. Om niets. En toen het huilen en praten eenmaal waren begonnen, was er geen stoppen meer aan. Ik vertelde m’n man hoe bang ik ben. Al weken. Ik ben bang voor alles. Ik

Foto van de vader van laura

Hallo papa

Jou schrijven. Lastiger dan ik dacht. Zeker omdat ik geen antwoord ga krijgen. Zeker weet dat ik geen antwoord ga krijgen. Vandaag is het vaderdag, de 25ste vaderdag zonder papa. Want jij bent vandaag precies 25 jaar dood. Even een

Kampioen vrede

Kampioen Vrede

Als kind was ik al Kampioen Vrede. Ik bood mijn excuses aan, ook al was iets niet mijn schuld. Vroeg de juf wie iets gedaan had en ik had eraan bijgedragen, dan schoot mijn hand in de lucht. Toen de

Ode aan het vangnet

Ode aan het vangnet

Vanaf jonge leeftijd heb ik al diverse problemen wanneer het gaat om mentale gezondheid en gezond gedrag. Door onder andere die problematiek en hoe ik mijn omgeving ervaarde accepteerde ik zelden tot nooit hulp. Want ik deed alsof er niks

pexels photo 25866

Maar het voelt zo écht!

Je raakt hem niet aan, je hebt niks met hem gedaan. Je houdt afstand, toch? Ja, je houdt afstand. Ik kan niet weglopen in zijn buurt. Afstand vergroot het verlangen. Ja…ja…we kunnen vrienden zijn. Het eerste jaar in herstel geen

pexels photo 190574

Maar…

“Nee, ik werk niet. Nee, ik heb niet gestudeerd. Ja, ik heb het vwo afgerond. Nee, ik werk en studeer niet omdat er een destructief motortje in mijn hoofd zit. Altijd. Schreeuwend. “MEER, BETER, MEER, BETER, NOG MEER, NOG MEER,

img 1292

Rouw met een rauw randje

Mijn lieve papa… Zes maanden geleden ging hij dood. Ik was 21 jaar, 10 maanden en 23 dagen oud. Zolang heb ik dus maar van hem mogen genieten. Ik ben alleen zo stom geweest dat niet voluit te hebben gedaan.

Vermoeidheid

Vermoeidheid

Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma’s. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het ‘winnen’ op tegen het toegeven aan het

Kopen, kopen, kopen!

Kopen, kopen, kopen!

Geld, ik heb er altijd al een probleem mee gehad. Mijn moeder voedde mij en mijn broertje alleen op, dus we moesten vaak opletten met de uitgaven. Mijn vader heeft een gokprobleem en heeft vroeger daardoor bijna onze oude woonplek

Piranha’s in de supermarkt

Piranha’s in de supermarkt

Ik heb supermarkten nooit een heel vervelende plek gevonden. Ik weet dat dat voor veel van mijn mede-eetgestoorden wel geldt, maar ik vind supermarkten fijn. Lekker door de paadjes en de gangetjes met je lijstje en je mandje, en dan

pexels photo 24105

Depressief?

Afgelopen winter heb ik een monsterdepressie gehad. Zo’n alles verzwelgende somberheid met talloze angstaanvallen dat ik eigenlijk niet meer wilde leven. Of in ieder geval niet meer zo wilde leven. Het moest stoppen. Nu. We zijn een paar maanden verder