“wees autonoom!”

“Wees autonoom!”

Ik ben een enorm krachtig persoon met een sterk karakter. Ik zie dit zelf nog niet altijd zo, maar het openbaart zich duidelijk. Ik heb een groot gevoel van autonomie nodig, anders loop ik spaak. Als ik die autonomie om

pexels photo 139383

Gesloten luikjes

Ik was vroeger een zeer open kind. Ik vertelde bijna alles wat er in mij omging, in een zeer hoog tempo, met minimaal gebruik van ademhaling. Eens in de zoveel tijd nam ik een enorme teug lucht, om daarna weer

Gebroken hart op schoolbord met de woorden game over

Dit is codependency

Wat ik niet meer zal vergeten is dat ik in Zuid-afrika ook tot een breekpunt was gekomen. Mijn codependency/liefde-verslaving stopte ook daar niet, zoals ik had gehoopt. De lieve lach werkte niet meer en hoewel ik altijd zo vrolijk leek

Giftige moeheid

Giftige moeheid

Ik ben zo boos. Zo boos dat ik niet eens weet of ik het in woorden kan uitdrukken. Het liefst zou ik willen schreeuwen of heel hard huilen. Ergens tegenaan slaan, iets kapot gooien. Maar ik weet niet goed hoe.

Te bang om (n)iets te doen

Te bang om (n)iets te doen

Gisteren brak ik. Ik begon te huilen. Om niets. En toen het huilen en praten eenmaal waren begonnen, was er geen stoppen meer aan. Ik vertelde m’n man hoe bang ik ben. Al weken. Ik ben bang voor alles. Ik

Foto van de vader van laura

Hallo papa

Jou schrijven. Lastiger dan ik dacht. Zeker omdat ik geen antwoord ga krijgen. Zeker weet dat ik geen antwoord ga krijgen. Vandaag is het vaderdag, de 25ste vaderdag zonder papa. Want jij bent vandaag precies 25 jaar dood. Even een

Kampioen vrede

Kampioen Vrede

Als kind was ik al Kampioen Vrede. Ik bood mijn excuses aan, ook al was iets niet mijn schuld. Vroeg de juf wie iets gedaan had en ik had eraan bijgedragen, dan schoot mijn hand in de lucht. Toen de

Ode aan het vangnet

Ode aan het vangnet

Vanaf jonge leeftijd heb ik al diverse problemen wanneer het gaat om mentale gezondheid en gezond gedrag. Door onder andere die problematiek en hoe ik mijn omgeving ervaarde accepteerde ik zelden tot nooit hulp. Want ik deed alsof er niks

pexels photo 25866

Maar het voelt zo écht!

Je raakt hem niet aan, je hebt niks met hem gedaan. Je houdt afstand, toch? Ja, je houdt afstand. Ik kan niet weglopen in zijn buurt. Afstand vergroot het verlangen. Ja…ja…we kunnen vrienden zijn. Het eerste jaar in herstel geen

pexels photo 190574

Maar…

“Nee, ik werk niet. Nee, ik heb niet gestudeerd. Ja, ik heb het vwo afgerond. Nee, ik werk en studeer niet omdat er een destructief motortje in mijn hoofd zit. Altijd. Schreeuwend. “MEER, BETER, MEER, BETER, NOG MEER, NOG MEER,

img 1292

Rouw met een rauw randje

Mijn lieve papa… Zes maanden geleden ging hij dood. Ik was 21 jaar, 10 maanden en 23 dagen oud. Zolang heb ik dus maar van hem mogen genieten. Ik ben alleen zo stom geweest dat niet voluit te hebben gedaan.

Vermoeidheid

Vermoeidheid

Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma’s. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het ‘winnen’ op tegen het toegeven aan het

Kopen, kopen, kopen!

Kopen, kopen, kopen!

Geld, ik heb er altijd al een probleem mee gehad. Mijn moeder voedde mij en mijn broertje alleen op, dus we moesten vaak opletten met de uitgaven. Mijn vader heeft een gokprobleem en heeft vroeger daardoor bijna onze oude woonplek

Piranha’s in de supermarkt

Piranha’s in de supermarkt

Ik heb supermarkten nooit een heel vervelende plek gevonden. Ik weet dat dat voor veel van mijn mede-eetgestoorden wel geldt, maar ik vind supermarkten fijn. Lekker door de paadjes en de gangetjes met je lijstje en je mandje, en dan

pexels photo 24105

Depressief?

Afgelopen winter heb ik een monsterdepressie gehad. Zo’n alles verzwelgende somberheid met talloze angstaanvallen dat ik eigenlijk niet meer wilde leven. Of in ieder geval niet meer zo wilde leven. Het moest stoppen. Nu. We zijn een paar maanden verder

hahn domestic chicken pride red ridge 53202

Somber gedoe

In januari van dit jaar ben ik begonnen met een studie. Thuis. Omdat ik het hele proces van solliciteren en afgewezen worden vanwege mijn persoonlijkheid niet langer wilde. Ik heb een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en afwijzing doet zeer. Ik kon wel

Talent voor eenzaamheid

Talent voor eenzaamheid

Een talent voor eenzaamheid, vertelt Adriaan van Dis aan de correspondent. Ik trok toevallig gelijktijdig intern dezelfde conclusie terwijl ik mijn dagelijkse correspondent mail las. Vorig jaar, toen ik wel heel benieuwd was naar de dissociatieve identiteits stoornis, kwam ik

Uit de wachtkamer

Uit de wachtkamer

Ik vertelde mijn vorige psycholoog dat ik wist dat het slecht zou gaan als ik zou stoppen met schrijven. Schrijven was iets dat ik toen net weer moeizaam deed, omdat er voor mij niet veel te zeggen viel. Ik deed dingen,

Zwanger dsmmeisje

zwanger dsmmeisje

Normaal schrijven we hier over onze belevingen als dsmmeisje (of jongen). Dit keer schrijf ik hier vooral met een vraag. Wel 1001 vragen om precies te zijn. Want niet alleen ben ik een dsmmeisje. Ik ben een zwanger dsmmeisje. Hierover

a photo by aaron burden. unsplash.comphotosxg8iqmqmitm

Schrijven als copingsmechanisme

“Het is goed dat je schrijft” hoor ik regelmatig, vaak gevolgd door “ik ben echt blij dat je een manier hebt gevonden om te dealen met je problematiek”. Maar daar missen ze dus net het punt, dit is niet perse een

pexels photo 356173

Stekeltjes

Kan iemand me even vasthouden? Gewoon vasthouden zodat ik niet meer alleen ben. Zodat ik de pijn diep binnenin me even niet alleen hoef te voelen. Dat mijn verdriet niet meer alleen van mij is en je me kunt troosten.

Wij willen spreken

Wij willen spreken

Het lukt me niet om dit te posten. Niet met een hashtag met daarachter de naam van hetgeen waar ik last van heb. Een hashtag voor mijn stoornis klopt niet. Ik vind de classificaties al moeilijk, ik wil DIS niet maken

Coconnetje

Coconnetje

Alweer een tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Waarom? Geen idee! Het is niet eens alleen maar héél slecht of heel goed met me gegaan. De gewone ups en downs die bij het leven horen en de extra ups

En dan de finale diagnose…

Mag ik gaan?

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  De aftakeling van mijn lichaam begint steeds erger te