10 jaar later: terugkijkend op mijn depressie

Het is alweer 10 jaar geleden dat ik in een zware depressie belandde. Een onzeker meisje van 14 jaar op de (grote) middelbare school, die erachter kwam dat ze meisjes toch eigenlijk leuker vond dan jongens. Verliefd werd en niet wist wat ze moest doen.. Het begin van veel drama, eenzaamheid en een zwarte periode in haar leven.

 

Onbegrip

Als ik terug kijk op die periode moet ik eerlijk bekennen, dat er heel veel in mijn geheugen is gewist. Alsof mijn hersenen deze zwarte periode hebben geblokkeerd. Ik weet niet veel meer van die tijd. Het enige wat ik weet is dat ik erg eenzaam was, passief en eigenlijk niet meer bereikbaar voor anderen, tot aan wanhoop van mijn moeder toe. Daarnaast begrepen klasgenoten, vrienden en andere leeftijdsgenoten mij niet, wat logisch is op die leeftijd. Ik begreep zelf niet eens wat er met mij aan de hand was. Het resulteerde echter wel dat mensen vonden dat ik mij aanstelde en mij gingen ontwijken.

 

Gepest

Daar bovenop kwam dat er werd geroddeld over het feit dat ik op meisjes viel, ik was al een erg onzeker meisje en was daardoor een makkelijke prooi om gepest te worden. Ik hoefde maar iemand van hetzelfde geslacht aan te raken en ik kreeg al ‘Ieeel vieze pot!’ naar mijn hoofd geslingerd. Werd uitgelachen en ontweken, alsof ik een besmettelijke ziekte bij me droeg.

Ik kon mijzelf al moeilijk accepteren, maar het gepest maakte al helemaal dat ik, vooral mijn geaardheid, niet kon accepteren. Zelfs bij de psycholoog ontkende ik dat ik op vrouwen viel destijds.

 

Gevolgen van mijn depressie

Het werd erger en erger. Ik vervreemde mijzelf van de buitenwereld, werd een soort kluizenaar in mijn eigen kamer, niemand begreep me en niemand kon mij helpen. Ik zat in een combinatie klas TL/HAVO waarbij eind tweede jaar werd gekozen of je naar TL of HAVO ging en ik uiteindelijk op TL belandde, ondanks dat ik wel de capaciteiten bezat om naar HAVO te gaan. Mijn moeder stuurde mij wanhopige mails met alleen de tekst: Ik hou van je! Om te laten weten dat ik er wel toe deed, maar het kwam niet binnen. Eigenlijk stootte dat alleen maar meer af. Ik kreeg daarnaast paniekaanvallen in de vorm van hyperventilatie, vaak in het bijzijn van grote groepen mensen.

 

Uit de donkere put

Ik had een heel negatief zelfbeeld en leerde op een gegeven moment bij de psycholoog in hele kleine stapjes positiever naar dingen te kijken. Begon te leren dat ik er toe deed. Op school ging ik na schooltijd naar een speciale groep eens in de zoveel tijd, waar meer scholieren zaten die erg onzeker waren. Zodoende klom ik stukje bij beetje uit die donkere put. Ik werd sterker, gaf niks meer om de pesterijen waardoor dat ook uiteindelijk stopte. Bleef nog wel steeds ontkennen dat ik op meisjes viel, zoende met jongens om het tegendeel te bewijzen, maar ontmoete uiteindelijk eind 15de/begin 16de jaar mijn eerste vriendin wat mij toen overtuigde dat ik toch echt op meisjes viel. Vanaf toen ging het eigenlijk alleen maar beter. Ik haalde mijn TL diploma en stroomde door naar de HAVO, waar ik bijna precies dezelfde eindcijfers haalde als op TL en een leraar zelfs vroeg of ik niet wilde doorstromen naar Atheneum. Dat heb ik uiteindelijk afgeslagen, ik was wel klaar met de middelbare school en had mijn zinnen gezet op de opleiding HBO Toegepaste Psychologie. Deze opleiding heb ik vervolgens ook binnen het termijn van vier jaar gehaald en tegenwoordig alweer ruim een jaar werkzaam binnen mijn vakgebied.

 

De invloed van mijn depressie nu

Al met al kan ik zeggen dat ik veel heb bereikt en daar ben ik ook trots op. Betekent dit dat ik nergens meer last van heb? Nee, dat niet. Ik ben mij er heel bewust van, juist ook door mijn studie, dat een tweede depressie zo weer op de loer kan liggen. Vooral de eerste 5 jaar zijn cruciaal. Nog steeds ervaar ik af en toe depressieve episodes die vaak zo’n twee weken aanhouden. Door ervaring heb ik geleerd om juist dan goed voor mijzelf te zorgen; even weer wat rustiger aan doen, gezond eten, tijd voor jezelf nemen etc. Ik heb geaccepteerd dat dit een onderdeel is wat bij mij hoort en ook altijd zal blijven.

6 Comments

  1. Mooie blog, Daphne. Vind het een apart idee dat ik je destijds op school heb gezien natuurlijk, maar nu dan ook lees hoe je je toen hebt gevoeld. Ik ben blij dat je uiteindelijk goede hulp hebt gehad en geen problemen meer hebt met het lesbisch zijn. Daar kwam ik tijdens de middelbare schooltijd ook achter, maar heb het expres voor me gehouden omdat ik inderdaad niet het gevoel had dat het echt veilig was binnen onze school om daar open over te zijn. Liefs

    1. Dankje Rivka. Klopt, soms dragen mensen heel wat met zich mee terwijl we daar helemaal geen weet van hebben. Heb jou natuurlijk destijds ook op school gezien, zaten zelfs bij elkaar in het koor. Het was inderdaad niet echt veilig binnen onze school destijds. Nu ben ik zelf ook niet echt uit de kast gekomen toen, maar is het via via terecht gekomen bij mensen. Heb daar simpelweg geen geluk mee gehad. Hoop dat je door het voor je te houden daar niet te veel last van hebt gehad. Liefs

  2. Hoi Daphne, wat leuk om van je te lezen! Ik deed het omgekeerde toen ik werd geout; heel erg wel lesbisch zijn. Het maakte me niet minder eenzaam, noch minder depressief. Heel moeilijk om in de muur op te willen gaan maar onderscheidend te zijn van de rest. Fijn dat je mee wilt bloggen.
    Anne onlangs geplaatst…WelkomMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.