Terugval in patronen

Patronen, schema’s, gedragingen, aangeleerd in vroeger tijden en verfijnd in het heden.

Veel van wat je doet is een herhaling van aangeleerde patronen, van schema’s die je ooit geleerd hebt. Sommige schema’s heb je nodig. In je rol op straat, maatschappelijk, of in je gezin. Schema’s helpen je door het leven.

Maar niet alle schema’s zijn even handig en sommige kunnen het je aardig moeilijk maken in het leven. Ik heb zelf een dikke onvoldoende op dat vlak. Ik heb geleerd alles aan te voelen, om, als het even kan, iemands gedachten te lezen, om het leven van een ander volledig te ondergaan en daarin met die ander totaal mee te veren. Heel intens. Niet meevoelen, niet meeleven, maar meebeleven, meelijden. Ik ben een ontzettende co-dependent. Ik ben in staat het leed van een ander op zodanige wijze over te nemen dat ik meer lijd dan die ander. Alsof ik het idee heb dat het daar voor de persoon zelf minder door wordt.

Ik droomde er van, maar sliep er niet door. Ik kan het niet meer.

Deze week viel ik keihard terug. Ik ben er nog niet aan toe. Aan alle verhalen van anderen. Al het leed. Ik moet het meebeleven, mee dragen. Meeslepen. Ook al is het leed het mijne niet.

Ik moet dat veranderen. Ik weet dat dat moet. Wat heeft mijn zoon van zes aan een moeder die lijdt aan alle ziektes van vele mensen die ze zelfs nog nooit in het echt heeft ontmoet? Wat heeft mijn directe omgeving daar aan? En wat ik heb ik er zelf aan? Niets, nothing, rien de knotse. Niets.

Kwetsen, angst, brug, meisje, gekwetst, patronen, terugval

Geen groepstherapie.

Bij een revalidatietraject kreeg ik ooit geen groepstherapie vanwege die verrotte schema’s en het niet uit kunnen zetten van mijn antenne voor gevoelens van anderen. En vanwege het schema iedereen op deez aard te moeten willen redden. Langzaam maar zeker leerde ik mijn eigen grenzen afbakenen en bewaken. Het aangeven naar anderen lukt nog niet erg goed, maar het patroon is mij overduidelijk. Dat patroon nu niet doorbreken, zou mij verder achterop helpen.

Ik ben deze week weer keihard teruggevallen in één van die schema’s. Het lezen van alle verhalen hier, het mee kokhalzen met boulimia, de onmacht van het voelen onbegrip van de buitenwereld, het beleven van een telkens terugkerende depressie, het meeleven met de knopen in het hoofd van een ander. Ik voelde de scherpe kattenkrassen op mijn hand, welke mij terugsloegen naar heel lang geleden, toen ik dat bij mijzelf ooit deed. Al die gevoelens, al die belevenissen bleef ik bij mezelf naar binnen trekken, totdat het verwerd tot een misselijkmakende knoop in mijn eigen binnenste.

Ik gooi die knoop weg. Hij is niet geheel van mij. Zelfs niet eens geheel van jullie. Hij is van iedereen een beetje. Maar hij hoort niet in mij.

Ik ben de afgelopen jaren een heel eind gekomen.

Maar sommige dingen zijn nog niet af.

Ik leef met jullie mee. En ik voel de pijn en de kwetsuren. Ik voel de donkerte, de wanhoop, en de hoop. Maar ik vind jullie allemaal sterk en prachtig. Voor mijn eigen welzijn moet ik nu eerst gaan. Terug naar die plek die is van mijzelf. Die hoort bij mijzelf, waar ik kan leren om op normale wijze om te gaan met de gevoelens en problemen van anderen. Verkeerde patronen loslaten. Totdat ik er aan toe ben om bepaalde dingen weer op te pakken. Wat dat dan ook moge zijn. Daarom:

Lieve allemaal, het ga jullie goed!

Zoek je me? Ik ben weer thuis, schrijvend voor mijn eigen Mooi Leven. Ik wens jullie met heel mijn hart datzelfde toe.

Kus!

by De Gans

Geese, the goose, surreal, DSM

Pictures found @Pixabay

13 Comments

  1. Dank je wel lieve Marloes. Ik ben het gewend hoor, story of my life om lekker eerst overal enorm enthousiast op in te springen en dan tot de conclusie te komen dat het helemaal niet goed werkt. Maar ik ben er heel erg zat van en nu is het wel tijd om daar eens mee op te houden. Voortaan op tijd…. Zal nog veel oefenen worden. Ik kom hier zo nu en dan zeker nog even lezen hoor! Sterkte ook voor jou x

    1. Zoiets ja Merel. Maar ik blijf jullie natuurlijk volgen. En wie weet kom ik nog eens met een schrijfsel dus ik meld mij niet helemaal af. Maar nu maar eens pas op de plaats. Op tijd Ongeveer dan. Al doende leert men. Soms. Dank voor je mooie reacties en sterkte. Goed weekend!

  2. Het is inderdaad heftig Maria. ‘Even allemaal lezen’ lukte mij wel, maar mijzelf volgen vervolgens niet meer. Ben nou net dat soort patronen aan het doorbreken, dus viel ik bijna weer in hetzelfde gat. Ik zou vooral niet lezen als het je niet lukt! Ik kom zo nu en dan weer even kijken, en wie weet ooit schrijf ik nog eens wat. Maar niets moet….alles kan. Wat Anne ook hierboven al aangeeft, neem je tijd. Doe wat kan. Wat niet kan…kan niet. Heel makkelijk eigenlijk 🙂 Lieve groet!

  3. jef

    Hallo, blijf schrijven. Je stopt al drie weken. Schrijf en je krijgt uit onverwachte hoeken woorden van bemoediging, dat zag je wel. Laat je horen, laat je lezen en voel zo het broodnodige begrip naar je toe komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge